In memoriam Nicole Moens

Op 7 november kreeg ik van Daniël De Bast, de huidige voorzitter van de Franstalige zustervereniging ‘Association Crohn-RCUH’, het droevige nieuws dat Nicole Moens overleden is. Nicole was één van onze allereerste leden. Velen onder ons zullen zich haar zeker herinneren. Zij had mijn noodkreet via ‘Service Telefoon’ gehoord en was één van de zovele Crohn-patiënten die me vroegen om iedere informatie die ik kon bekomen, ook met hen te delen. Oorspronkelijk was onze vereniging immers een patiëntenvereniging voor heel België. Dat was vooral financieel een zware opdracht, want alles wat we aan onze leden wilden meedelen, moest immers zowel in het Frans als het Nederlands worden gepubliceerd. De kosten voor het tweetalige drukwerk wogen dan ook zwaar voor een nog zo jonge vereniging als de onze. Nicole, van oorsprong een Vlaamse, was perfect tweetalig. Ik leerde haar persoonlijk heel goed kennen. Op mijn vraag was zij bereid om een Franstalige vereniging op te richten. De eerstvolgende maanden nam ik haar mee naar verschillende symposia en andere belangrijke vergaderingen om haar wegwijs te maken in het reilen en zeilen van een patiëntenvereniging.

Als Crohn-patiënte wist zij maar al te goed hoe belangrijk een vereniging, specifiek voor de eigen aandoening, voor elke patiënt kon zijn. Na een paar jaar lidmaatschap van onze vereniging was zij dan ook bereid om samen met nog enkele andere Franstalig Crohn-patiënten, een Franstalige vereniging op te richten. Hoeveel jaren zij zelf het voorzitterschap op zich heeft genomen, weet ik niet meer heel precies. In elk geval hebben onze beide verenigingen tot nu altijd goed samengewerkt. Al die tijd is onze vereniging bijvoorbeeld onze welgekende toiletpasjes blijven aanmaken voor hun leden. Omdat bleek dat het stabielere klimaat in Griekenland een heel goede invloed heeft voor onder meer Crohn-patiënten, is Nicole samen met haar man verhuisd naar het weldoende zuiden! Ondanks de afstand hebben we altijd een goed contact blijven houden. Regelmatig kreeg ik van haar foto’s van haar mooie omgeving. Inderdaad bleek het zuidelijk klimaat een goede invloed te hebben op haar als Crohn-patiënte. Voor een totaal andere aandoening die haar onlangs trof, kwam zij onlangs toch terug naar België. Jammer genoeg heeft ze niet meer het geluk gehad om te mogen terugkeren naar haar nieuwe thuis.

Ik ben Nicole altijd dankbaar gebleven dat ze ook voor de Franstalige patiënten een eigen vereniging heeft opgericht en hier jarenlang voorzitster van is gebleven.

Gemma Reynders.